رسیدن و فساد پس از برداشت محصولات فرازگرا نظیر سیب، موز، کیوی و گوجه­فرنگی، تحت تأثیر اتیلن، سرعت بیشتری پیدا می­نماید و به منظور افزایش زمان ماندگاری این فرآورده­ها، زدودن این گاز از فضای نگهداری آن ها، امری ضروری می­باشد. ­ برای دستیابی به این هدف، از زداینده­های اتیلن، بسته به نوع، عملکرد و یا هدف خاص، در حالت آزاد و یا درون­پوشانی شده بهره برداری می­شود. زداینده­های اتیلن بر مبنای مکانیسم­های مختلف نظیر اکسیداسیون، بازدارندگی و جذب عمل می­نمایند که به عنوان مثال، در هر مکانیسم می­توان پرمنگنات پتاسیم، 1-متیل سیکلوپروپن و زئولیت را نام برد. به طورکلی هر نوع درون­پوشانی، عملکرد و مزایای خاص خود را به همراه دارد؛ از میان این روش­ها می­توان به تثبیت ذرات دی اکسید تیتانیوم بر روی بسترهای غیرآلی و بی اثر نظیر شیشه بوروسیلیکات و کوارتز، آغشته­سازی پرمنگنات پتاسیم درون ماتریسی خنثی، نظیر آلومینا، سیلیکاژل و زئولیت، پوشش های فوتوکاتالیستی دی اکسید تیتانیوم تثبیت شده در شبکه های فوم پلی­اتیلنِ منبسط شده و استفاده از ژلاتین و هیدروکسی پروپیل متیل سلولز به عنوان ماتریس­های آب گریز و آب دوست برای ادغام دی اکسید تیتانیوم اشاره نمود. در این مطالعه به بررسی روش­های مختلف زدودن اتیلن و نحوه درون­پوشانی آن ها پرداخته شده است.

میخک (Dianthus caryophyllus L.) یکی از مهم­ترین گل­های شاخه­بریده­ی جهان است که ارزش بالایی در صنعت گلکاری دارد. این گل فرازگرا به اتیلن و تنش آبی پس از برداشت بسیار حساس است و عمر گلجایی نسبتاً پایینی دارد. بیشتر اثرات منفی روی گل­های شاخه­بریده ناشی از تولید اتیلن است. استفاده از ترکیبات کاهنده یا ممانعت­کننده­ی سنتز اتیلن راهی مؤثر در افزایش عمر پس از برداشت میخک است. هدف از پژوهش حاضر، افزایش عمر گلجایی گل شاخه­بریده­ی میخک رقم ’تمپو‘ با استفاده از مقادیر 01/0، 02/0 و 05/0 میلی­ مولار پوتریسین و روش­های کاربرد پیوسته، پالس و اسپری بود. یک آزمایش بر پایه­ی طرح کاملاً تصادفی با 10 تیمار در 3 تکرار و 150 شاخه گل انجام شد. در این پژوهش، صفات عمر گلجایی، درجه بریکس، جذب آب، کاهش وزن تر، درصد ماده خشک، کاروتنوئید گلبرگ، کلروفیل برگ، نشت یونی، آنزیم پراکسیداز، آنزیم سوپراکسیددیسموتاز و اتیلن اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که بیشترین عمر گلجایی (14 روز) در گل­های شاخه بریده­ی تیمارشده با 02/0 میلی­مولار پوترسین به صورت اسپری (محلول پاشی) مشاهده شد. این تیمار همچنین باعث تولید کمترین اتیلن (36/2 نانولیتر در لیتر در ساعت در گرم وزن تر)، بیشترین جذب آب (88/1 میلی لیتر در هر گرم وزن تر) و بیشترین فعالیت آنزیم سوپراکسید دیسموتاز (04/23 واحد آنزیم در هر گرم وزن تر) گردید. برخی شاخص­های فیزیولوژیک و فعالیت آنزیمی دیگر نیز مورد ارزیابی قرار گرفتند. در صفات عمر گلجایی، جذب آب، درجه ی بریکس، درصد ماده ی خشک، میزان کاروتنوئید و فعالیت آنزیم های پراکسیداز و سوپراکسیددیسموتاز، کمترین ارزش در گل­های شاخه­بریده­ی شاهد ثبت شد.

عمر گلجایی گل های شاخه بریده رز تحت تاثیر اتیلن و تنش آبی کاهش می یابد. اتانول و بنزوات سدیم از جمله ترکیبات مورد استفاده در محلول گلجایی هستند که دارای اثر ضد میکروبی و ضد اتیلنی می باشند. در این راستا و جهت بررسی اثر سطوح مختلف اتانول (0، 2، 4 و 6 درصد) و بنزوات سدیم (0، 150، 200 و 250 میلی گرم در لیتر) روی عمر گلجایی گل های شاخه بریده رز رقم ’, اولانچ‘,آزمایشی فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با 16 تیمار در سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی بصورت پالس24 ساعته استفاده شدند. از آب مقطر به عنوان شاهد استفاده شد. نتایج نشان داد که اثر متقابل "اتانول× بنزوات سدیم" موجب بهبود عمر گلجایی و سایر صفات ارزیابی شده می شود، بطوری که بیشترین عمرگلجایی (13 روز)، جذب آب (3/54 میلی لیتر در هر گرم وزن تر)، ماده خشک (44/38 درصد)، پروتئین گلبرگ (35/08 درصد) و کلروفیل کل (13/09 میلی گرم در هر گرم وزن تر) با کاربرد "اتانول 4 درصد× 150 میلی گرم در لیتر بنزوات سدیم" حاصل شد. "اتانول 4 درصد×150 میلی گرم در لیتر بنزوات سدیم " دارای کمترین کاهش وزن تر (1/98 گرم)، کمترین باکتری انتهای ساقه (8/33 کلنی)، کمترین جمعیت باکتری محلول گلجایی (23/33 کلنی) و کمترین تولید اتیلن (0/4 نانولیتر در لیتر در ساعت در گرم وزن تر) بود. باتوجه به نتایج حاصل، استفاده ترکیبی از "اتانول 4 درصد×150 میلی گرم در لیتر بنزوات سدیم" جهت حفظ کیفیت و افزایش عمر گلجایی گل های شاخه بریده رز رقم ’, اولانچ‘,توصیه می شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

1زمینه و هدف: با توجه به اینکه مواد در ابعاد نانو خواص منحصر به فرد فیزیکی و شیمیایی پیدا می­کنند، در سال­های اخیر استفاده از فناوری نانو در حوزه­های مختلف از جمله داروسازی کاربرد فراوانی پیدا کرده است. در این میان، نانوذرات نقره، در مطالعات متعددی از نظرخواص ضد میکروبی آن مورد تایید قرار گرفته­اند. هدف مطالعه حاضر، بررسی خواص ضد باکتریایی نانوذرات نقره سنتز شده توسط عصاره گل راعی و بربرین می­باشد. روش کار: در این مطالعه تجربی، نانوذرات نقره با استفاده از عصاره گل راعی به تنهایی و همچنین در ترکیب با بربرین سنتز شده و توسط روش­های میکروسکوپ الکترونی عبوری [TEM]، پراش نور پویا [DLS]، اسپکتروسکوپی انتقال فوریه مادون قرمز [FTIR] و تفرق اشعه ایکس [XRD] مشخصه یابی شدند. اثرات ضد باکتریایینانوذرات نقره سنتز شده بر روی سویه­ های استاندارد باکتری های اشیرشیاکلای، سودوموناس آئروژینوزا، کلبسیلا نومونیه، استافیلوکوکوس اورئوس و انتروکوکوس فکالیس مورد بررسی قرار گرفت. حداقل غلظت مهاری [ MIC] نانوذره نقره به تنهایی و در ترکیب با گل راعی برای باکتری­های مورد مطالعه با استفاده از روش میکرودایلوشن براث مورد بررسی قرار گرفت. یافته ­ها: نتایج مشخصه یابی نانوذرات نقره سنتز شده نشان داد اندازه ذرات حدود 30 نانومتر بوده و ساختار کریستالی کوبیک داشتند. همچنین حضور گروه های عاملی شاخص با استفاده از FTIR مورد تایید قرار گرفت. ارزیابی مقادیر MIC نانوذرات سنتز شده بر روی باکتری های مورد مطالعه نشان داد نانوذره­ی سنتز شده بوسیله بربرین و گل راعی دارای بیشترین اثرات ضد باکتریاییبود درصورتیکه هرکدام از ترکیبات بربرین و گل راعی به تنهایی خواص ضدباکتریایی قابل توجهی نشان ندادند. براساس نتایج این مطالعه نانوذرات سنتز شده با گل راعی و بربرین بیشترین اثر مهارکنندگی را بر سودوموناس آئروژینوزا با MIC  mg/ml 0. 0375 و کمترین اثر مهار کنندگی را بر باکتری انتروکوکوس فکالیس با MIC 0. 185 mg/ml  نشان دادند. نتیجه­ گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد نانوذرات نقره سنتز شده با عصاره گل راعی و بربرین دارای اثرات ضدباکتریایی قابل توجهی نسبت به عصاره گل راعی و بربرین به تنهایی هستند. در نتیجه نانوذرات نقره مورد مطالعه با توجه به ویژگی­های منحصر به فردی که در هدف قرار دادن باکتری ها دارند می­ توانند در کاربردهای پزشکی وداروسازی با انجام مطالعات بیشتر مورد استفاده قرار گیرند

پیری بخش جدایی ناپذیر چرخه نمو گیاهان می­ باشد و می­ تواند در سطح سلول، بافت و اندام اثرگذار باشد. پژوهش حاضر به­ منظور مطالعه کارایی تیمار پس از برداشتی پلی آمین آزاد اسپرمین به عنوان یک ترکیب ضد پیری جهت افزایش عمر گلجایی گل­ های شاخه بریده رز انجام شد. تیمار اسپرمین در غلظت­ های صفر، 1، 2 و 4 میلی­ مولار به کار رفت. ویژگی­ های مورفولوژیکی، بیوشیمیایی و فیزیولوژیکی گل­ های رز رقم ’ دلس ویتا‘ همچون قطر گل، جذب آب، وزن تر نسبی، نشت الکترولیتی، میزان مالون دی آلدهید، فعالیت آنزیم گایاکول پراکسیداز، میزان پراکسید هیدروژن و عمر گلجایی مورد ارزیابی قرار گرفتند. تاثیر کاربرد پلی آمین به صورت تیمار کوتاه مدت (پالس) بر روی صفات ذکر شده معنی­ دار بوده و تیمار توسط اسپرمین خصوصا با کاربرد تیمار در غلظت 4 میلی­ مولار به طور مؤثری فرآیند پیری را در گل­ های رز به تعویق انداخت. تیمار پلی آمین به واسطه­ ی خاصیت کاتیونی و آنتی پراکسیداتیو خود منتج به کاهش قابل­ توجهی در نشت الکترولیت گلبرگ­ ها گشت. علاوه بر خاصیت ضد اتیلنی پلی­ آمین­ ها ویژگی کاتیونی بودن آن­ ها نیز ممکن است که در تعیین عمر گلجایی گل­ های شاخه بریده نقش مهمی داشته باشد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و هدف: مطالعات نشان می دهد زولپیدم و گل ساعتی با اثر بر GABA که یکی از نوروترنسمیترهای شناخته شده مغز است اثرات آرام بخشی و خواب آوری ایجاد می کنند. شواهد، مبنی بر وجود گیرنده های GABA در غدد درون ریز بدن از جمله تخمدان است. هدف از پژوهش مقایسه اثر عصاره ی گیاه گل ساعتی و زولپیدم بر تغییرات سطح هورمون های استروئیدی جنسی و فراساختار بافت تخمدان در ماهی بالغ گورامی بود.روش تحقیق: تعداد120 قطعه ماهی گورامی سه خال با میانگین وزنی 0/49±2/76 گرم ماهی خریداری شد. ماهی ها به 8 تیمار که شامل 15 قطعه ماهی تقسیم شدند شامل گروه کنترل، حلال، سه گروه تیماری دریافت کننده زولپیدم با دوزهای 5، 10 و 20 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن و سه گروه تیماری عصاره گل ساعتی با دوزهای 25، 50 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند. تزریق به صورت عضلانی و جهت کم کردن استرس ماهی ها یک روز درمیان صورت گرفت. سپس ماهی ها تشریح و بافت تخمدان برای بررسی با میکروسکوپ نوری و الکترونی جدا و هورمون های استروئیدی اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سطح هورمون تستوسترون و 17-هیدروکسی پروژسترون در دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم زولپیدم به طور معنی داری افزایش یافت (P≤0/05). در ماهی های تحت تیمار در هر سه دوز زولپیدم، اووسیت ها نسبت به گروه کنترل اغلب در فاز ویتلوژنی بودند، درحالی که درهر سه دوز گروه های عصاره ماهی های تحت تیمار اکثر آنها در مرحله پیش هستکی قرار داشتند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج احتمالاً زولپیدم محرک تکامل گنادی بود و عصاره گل ساعتی آن را مهار کرد.

1به منظور افزایش کیفیت و عمر انباری میوه­های انبه رقم لانگرا، آزمایشی به ­صورت فاکتوریل با سه فاکتور در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار (هر تکرار 18 میوه) انجام شد. میوه­های انبه در مرحله سبز بالغ از یک باغ تجاری انبه در شهرستان رودان استان هرمزگان برداشت شدند. فاکتور اول پرتوتابی اشعه فرابنفش (UV-C) با شدت ­25 وات در سه سطح ( 0، 5 و 10 دقیقه)، فاکتور دوم پرتوتابی فراصوت (اولتراسونیک) با فرکانس 35 کیلو هرتز و توان 280 وات در سه سطح (0، 3 و 6 دقیقه) و فاکتور سوم زمان انبارمانی در پنج سطح (0، 10، 20، 30 و 40 روز) بودند. میوه­ها پس از تیمار با نسبت­های ذکر­ شده از UV-C و فراصوت به سردخانه با دمای10 درجه سانتی­گراد و رطوبت نسبی 80-85 درصد منتقل شدند و نمونه­گیری و اندازه­گیری­ها در زمان­های مختلف انجام شد. تیمارهای فرابنفش و فراصوت از افزایش L¬ (روشنایی)، a¬ و b¬ گوشت میوه و pH و کاهش اسید آسکوربیک میوه با گذشت زمان ممانعت کردند. در تیمارهای فراصوت، بیشترین آسکوربیک اسید (3/11 میلی­گرم در 100 گرم) در پرتوتابی فراصوت سه دقیقه مشخص شد. در تیمارهای فرابنفش نیز کاهش آسکوربیک­اسید با گذشت زمان کمتر از شاهد بود اما بین پرتوتابی پنج و ده دقیقه تفاوت معنی­دار نبود. تیمار فراصوت 6 دقیقه از کاهش معنی­دار وزن میوه جلوگیری کرد. در روز 40 انبارمانی، کمترین مقدار L¬ گوشت میوه (44/89) متعلق به تیمار فرابنفش پنج دقیقه بود. بنابراین طی چهل روز انبارمانی میوه انبه، تیمار فرابنفش به مدت پنج دقیقه به دلیل حفظ ظاهر میوه (L¬ ) و تیمار فراصوت سه دقیقه به­دلیل داشتن بیشترین آسکوربیک­اسید میوه انبه قابل توصیه می­باشند.

نمو گل سیستمی مناسب برای فهم تمایز سلولی و مکانیسم های ژنتیکی لازم برای اندام زایی است. گل جعفری (Tajetes patula) گونه ای زینتی و علفی است که به تیره Asteraceae تعلق دارد. در این مطالعه ساختار و نمو گل آذین، گل و گرده و ویژگی های آنها در ارتباط با گرده افشانی بررسی شد. گل آذین، کپه یا سرمانند است که طی نمو ابتدا براکته های پای گل آذین نمو یافته، سپس پریموردیوم ‪های گلچه ها به روش به سوی مرکز بنیان گذاری می شوند. در محل هر پریموردیوم گلچه، فرورفتگی ای ایجاد شده که در پیرامون آن ابتدا جام گل بنیان گذاری و سپس بخش های زایشی به روش به سوی مرکز ایجاد می شوند. نظم تشکیل گلچه ها، به صورت یک ردیف گلچه های شعاعی (زبانه ای) با گل های ماده و عقیم و تعداد زیادی (60-70) گلچه دیسکی (لوله ای) با گل های نرماده و زایاست. هر دو گلچه دارای کاسبرگ های براکته مانند، تخمدان زیرین، خامه منفرد و کلاله دو شاخه است. سطح کلاله دارای سلول های پاپیل مانند است. پرچم ها متصل بساک و لایه مغذی (تاپی) ابتدا ترشحی و سرانجام آمیبی می شود. لایه مکانیکی فیبری و شکافتگی بساک برون گشا و طولی است. تقسیم سلول های مادر گرده از نوع هم زمان و دانه های گرده حاصل ضمن تمایز به رنگ زرد، کروی - نیمه کشیده، سه شکاف - منفذی، خاردار با سوراخ های ریز در قاعده خارها هستند. میوه حاصل فندقه سیاه رنگ و کشیده است. ویژگی هایی مانند گل آذین کپه، رنگ گل آذین، بشره ترشحی کرک مانند در بخش درونی گلبرگ های هر دو نوع گلچه، رنگ دانه گرده و تزیینات آن، رشد و دو شاخه ای شدن کلاله و پاپیل های سطح آن، سبب جذب حشرات (گرده افشان) به سمت این گل آذین و تسهیل گرده افشانی توسط آنها می شود.

تعیین تاریخ دقیق آفرینش یک اثر ادبی، و تبیین جایگاه آن در سیر تحول و تکامل آثار ادبی محقق ادبی را در تحلیل روند کار خلاقیت ادبی و سیر دگرگونی وتحول هنری هنرمند یاری می دهد. درین مقال سعی شده است تا از طریق بررسی و تحلیل مفهوم واژه های "عید، گل و شاه" و شناسایی مصادیق آنها در کل دیوان حافظ، با عنایت به اطلاعات و شواهد تاریخی، زمان سروده شدن برخی از غزلهای حافظ تا حدودی روشن شود. استفاده از این روش می تواند در تحلیل دیگر غزل های حافظ و نیز دیگر شاعران مفید واقع شود.